Stopcontact uit het stenen tijdperk

Er waren in en rond château norbert nog allerlei klusjes te klaren, die werden de afgelopen week gedaan. Binnen werkte ik de traphal af, niet spectaculair om te zien maar het vervelende klusje moest nu eenmaal worden geklaard. Enkele muren moet ik nog opnieuw bezetten, maar dat is eerder iets voor de winter.
De verwarmingsketel is al van respectabele leeftijd, hij dateert van rond 1980. Dat wil zeggen dat zich probleempjes voordoen en het ding royaal met energie omspringt. Het meest logisch is om deze kolos te vervangen door een HR ketel, maar daar is het nu geen goed moment voor, zegt de loodgieter. Hij verwacht volgend jaar een nieuwe subsidieregeling en die kunnen we beter afwachten. Nu was ook de warmwatervoorziening afkomstig van de oude ketel, je zag het niveau van de ondergrondse gastank dalen na elke douche. Wat we nu voorlopig hebben gedaan, is een elektrische boiler installeren. Zo kan de gastank tijdens een groot gedeelte van het jaar dicht blijven.

De grootste klus die nog moest worden geklaard, betrof de grondwerken. Ons terrein, deels bestaande uit een oude walnotenboomgaard, was vrij heuvelachtig en niet geschikt om als recreatieve tuin te dienen. De grondwerkers van Saint Pompon, vader, zoon en oom van de familie Laplanche rukte groot materieel aan om een groot stuk grond te nivelleren. Dat had letterlijk heel wat voeten in de aarde, er moest tot 3 meter diep worden gegraven. Al met al werden zo'n 60 camions met aarde afgevoerd.

Het resultaat mag er zijn. We hebben voortaan een enorme zonneweide, hoewel die in oktober nog moet worden ingezaaid. Hierin komt straks het zwembad te liggen. Nu de dappere mannen er toch waren, heb ik maar meteen de parking laten vergroten, er is immers meer dan voldoende oppervlak beschikbaar. De familie Laplanche is weer vertrokken, Carine en ik voelen ons heel goed bij het totale resultaat.

Vanzelfsprekend ben ik bij graafwerkzaamheden zeer attent, want Saint Pompon wordt al meer dan tienduizend jaar bewoond en zelfs door Neanderthalers. Zouden er bij het graven sporen te vinden zijn? Jawel! Ik vond nota bene een stopcontact uit het stenen tijdperk, zo'n ding dat je bij de Flintstones aan de muur ziet. Conclusie is wel dat men destijds zeer onvoorzichtig was, het stopcontact beschikt niet over randaarding.

Hoeveel spullen een mens verzamelt

Op de kop af een half jaar was ik niet op Château Norbert. Nu ben ik er wel, maar eigenlijk kan ik het met niet permitteren. Nog nooit namelijk maakte ik zo'n stormachtige tijd mee als nu. Alles begon toen Carine en ik aan het haardvuur tot de conclusie kwamen dat we beiden definitief naar Saint Pompon zouden willen verhuizen. Maar ja, hoe doe je zoiets? Dat is veel gecompliceerder dan het lijkt. We zijn pragmatisch ingesteld, dus gingen we alle nodige stappen op een rijtje zetten. Die stappen zouden een wegenkaart naar het zuiden moeten vormen.

Eén van die stappen: We hebben een landgoedje in het Belgische Schilde met villa en kantoren, twee kippen en een bescheiden hypotheek. Voor onze toekomstplannen was vooral het huis een ballast, een kleine pied à terre zou voldoende zijn. In de wetenschap dat huizen tegenwoordig niet meer als warme broodjes over de toonbank gaan, besloten we om het onroerend goed alvast te koop te zetten. Het zou nog wel drie jaar kunnen duren voordat het verkocht werd, we hadden geen haast. Ook had ik geen haast met het zoeken naar alternatieven: een nieuwe kantoorruimte plus een eenvoudige studio voor onszelf. Maar plotseling kwam alles in een gigantische stroomversnelling terecht. Al surfend op het internet kwam ik een spotgoedkoop kantoorgebouw tegen dat al tijden leegstond, het oude belastingkantoor van Oostmalle. Hoewel we beseften dat het een gok was, zeiden we ja. Het pand was van binnen in rampzalige staat, dus moest het verbouwd worden. Dat gingen we dus eigenhandig doen, de weekeinden en nachten tellen vele werkbare uren. De administratie en redactie waren nog maar amper verhuisd, of daar kwam Jeroen op de proppen die ons landgoedje wilde kopen. Binnen de drie maanden ons huis verkocht! Maar nu... Eind augustus moeten we de boel leeg opleveren. De kantoorruimtes zijn nu bijna leeg, ons huis nog niet. De hele maand juni zijn Carine en ik bezig geweest met het uitfilteren van onze bezittingen. Daarbij moeten harde en soms ook wel licht emotionele noten worden gekraakt. Welke spullen gaan naar ons nieuwe Belgische appartementje? Welke spullen gaan naar Saint Pompon? Welke spullen zetten we op marktplaats? Welke spullen geven we aan onze trouwe Poolse poetsvrouw Lucina? Welke spullen gaan de container in? Nooit beseft hoeveel spullen een mens verzamelt. Een volle kelder van 80 m², een volle zolder van 60 m², een volle logeerkamer, een volle dressing, een volle dit, een volle dat...

En dan mijn verzamelingen! Ik had er zelfs veel meer dan ik zelf dacht. Enkele verzamelingen neemt Jeroen van ons over, zoals de monumentale collectie van 80 slagroomkloppers uit de periode 1850 - 1960. De collectie culinaire boeken is verhuisd naar Oostmalle, ik heb daar de wanden van mijn nieuwe bruin cafeetje mee bekleed. Het is dus een literair café geworden. Op zolder vond ik nog speelgoedtreintjes, in de kelder staan kratten met zo'n 400 kitscherige sneeuwbolletjes. Met één verzameling heb ik grote problemen en dat is de whisky collectie. Je kan niet zomaar 400 liter sterke drank in je auto laden en de Franse grens oversteken, de douane zou me niet begrijpen. Dat probleem moet ik nog oplossen.

Uiteindelijk hebben we dan toch maar besloten om een paar weken naar Saint Pompon te gaan, ook al hebben we daar geen tijd voor. Maar wat ben ik verdorie gelukkig op Château Norbert! Niet nadenken, maar gewoon lekker klussen. De laatste dagen heb ik de cave plus twee garages helemaal opgeruimd, dit om ruimte te creëren voor wat er uit België moet komen. Gisteren ben ik begonnen aan de winterse houtvoorraad, daar moet je niet mee wachten tot het winter is. Af en toe met een glas op het terras de wereld overzien, wat kan het leven mooi en simpel zijn.

Hierbij enkele plaatjes van ons nieuwe kantoorgebouw in Oostmalle:

De werkplek van Carine

De redaktie

Het dorp van Asterix in het klein

Saint-Pompon is als het dorp van Asterix in het klein, maar dan wel met dien verstande dat het beperkte aantal inwoners tot dubbelfunkties noopt. Vanochtend bereikte me het blijde nieuws dat onze burgemeester Thomas Michel gisteren met overdonderende meerderheid herkozen werd. Hij kreegt maar liefst meer dan 80% van de voorkeurstemmen en dat vind ik volkomen terecht. Maar nu de dubbelfunktie, of eigenlijk tripel funktie. Thomas zal opnieuw op het schild worden gehesen als stamhoofd. Maar ook is hij de zanger die zeer ingewikkelde, intellectuele liedjes ten gehore brengt. Hij is dus ook de bard. Ten derde is zijn officiële funktie wijkverpleger. Het is bij ons inderdaad de burgemeester die de mensen een spuitje, een pilletje of een hoestdrankje geeft, over de conditie van de oudjes waakt en de bloeddruk meet, bij gebrek aan plaatselijke dokter is hij (samen met de apotheker) zo'n beetje de medicijnman van het dorp. Daarmee is hij ook vergelijkbaar met een druïde. De overige inwoners van het dorp hebben het makkelijk, die degusteren de hele dag door van hun zelfgemaakte toverdrank.

Een eigen tuin bij je vakantiehuis?

Met of zonder tuin, iedereen die een vakantiehuis koopt, moet die keuze maken. Wel degelijk een tuin! zult u meteen zeggen. Want wat is er mooier dan in het zonnetje te luieren, omgeven door een prachtig aangelegde natuur. Maar vergeet de haken en ogen dan niet.
Ik heb beide versies meegemaakt, zonder en met. Ons allereerste Franse huisje had een tuin van 900 m², ik had (in de winter, in het hoge noorden) al snel op papier staan hoe ik daar een dromerig wereldje van zou gaan maken. Toen we er de volgende keer waren, bleek er een volledig nest slangen zich in een electriciteitskast te hebben genesteld. Het krioelde als paling. Carine slaakte een gil, rende hard weg en verzekerde me dat ze hier nooit meer terug zou komen. Hetgeen ook inderdaad geschiedde, ze is er nooit terug geweest. De tweede ervaring met een eigen tuin had ik vele jaren later, toen ik in Saint-Pompon de oude dorpssmederij had gekocht en opgeknapt. Vol goede moed legde ik een mooie grasmat aan die ik op rollen had gekocht. Voor het onderhoud zou Frédéric zorgen, daartoe had ik een mooie gele grasmaaier aangeschaft. In de zomer zou hij wekelijks maaien, buiten het groeiseizoen wat minder. Toen we drie maanden later terugkeerden, stond het gras een meter hoog en was het overwoekerd door munt. De uitleg van de Franse tuinman was simpel: nieuw gras mag je nog niet maaien. Ik ben toen twee dagen aan het ploeteren geweest met een ouderwetse handzeis om er nog iets van te maken, het gras was eigenlijk al verpest. F beloofde beterschap. Toen we de volgende keer arriveerden, zagen we van het zelfde laken een pak. Wederom had F zijn uitleg: in de late herfst en winter mag je niet maaien. Maar toen we het volgende voorjaar weer naar Saint-Pompon gingen, brak mijn klomp helemaal. Je kon zien dat het gras die ochtend nog gemaaid was, voor de eerste keer sinds lange tijd. Want dat doen de Fransozen, ze maken keurige afspraken met je en beloven op hun kinderzieltje dat ze de afspraken keurig zullen nakomen. Forget it, ze zijn alleen maar uit op je geld. En als het echt niet anders kan, bijvoorbeeld omdat je niet meer wenst te betalen, doen ze het met de Franse slag om twee minuten voor twaalf.
Als u op uw vakantiebestemming een huis met een tuin hebt, houd er dan rekening mee dat u in uw vakanties altijd hard zult moeten ploeteren. Telkens wanneer u arriveert, treft u een volkomen chaos aan waarin u geen vakantie wilt houden. De tuinmannen waarmee u prachtige afspraken maakte, komen niet opdagen. Zoals ook de loodgieter, electricien of timmerman niet komt opdagen. U gaat dus zelf aan de slag. Zoals diverse bezitters van een tweede huis die ik rond me heen zie. Ik vind mijn vakantietijd te kostbaar daarvoor. Vandaar dat ik me zeer happy voelde met uitsluitend een terrasje op de eerste verdieping, waarbij ik de tecnicolour toeristen en gelukkige bruidspaartjes in het oog kan houden. Dat ik nu een huis met heel veel grond heb gekocht, is omdat we ons straks definitief in Saint-Pompon willen vestigen. Dan is een tuin een goed idee, ik heb dan toch tijd genoeg.

Titels, de Fransen zijn er verzot op

Prachtig hoe dat gaat in het Frankrijk dat zoveel van titels en administratie houdt. In Saint-Pompon is een Comité des Fêtes in oprichting, een clubje dat zich op initiatief van de burgemeester gaat bezighouden met het monument der gevallenen, de jaarlijkse processie naar het kapelletje, de expositie van de 5 oude Solexen die het dorp telt en nog meer van dat soort hoogtijdagen. De handgeschreven oprichtingsnotulen van het clubje werden me vandaag ouderwets doorgefaxt.

Artikel 9 van die notulen zegt dat er verkiezingen komen. Er zijn nodig (dit volgens de Franse voorschriften): 1 président, 1 vice-président, 1 tresorier (penningmeester), 1 tresorier-adjoint, 1 sécretaire, 1 sécretaire-adjoint. Kortom 6 verplichte bestuursleden, terwijl ons dorpje bijna niet eens zoveel inwoners telt. De Fransen houden heel erg van titels. Vrijwel elke Fransman is président ergens van en laat dat graag blijken middels een visitekaartje. Ons piepkleine dorpje telt al 12 clubjes die allemaal een eigen président hebben. Dit betekent dat diverse lieden meerdere visitekaartjes op zak hebben, of een heel groot kaartje.
Fransen hebben weinig respect voor buitenlanders, want dat zijn eigenlijk niets anders dan buitenaardse wezens. Maar als buitenlander met een (Franse) titel sta je meteen op de hoogste tree van de ladder. De mensen wijzen dan naar je terwijl ze fluisteren met mekaar. Vandaar dat ik kaartjes heb laten maken met allerlei Franse titels die blijkens diploma's en certifikaten aan de muur hangen. Zoals Membre d'honneur des Disciples d'Escoffier, membre d'honneur de la Confrèrie du Diamant Noir, Seigneur de Corbière, membre d'honneur de la Confrèrie du Sabre d'Or, en dat soort grappen. En ook staan er op mijn kaartje wel degelijk enkele zeer belangrijke titels vermeld, zoals Académicien van de Academie Nationale de Cuisine en Commandeur des Maîtres-Conseils en Gastronomie Française. Mocht dat nog steeds onvoldoende indruk maken...

Middeleeuws huis in de Dordogne te koop

Sinds ik bekend maakte dat het middeleeuwse huis waar ik een droompaleis van maakte te koop is voor een ongekend lage prijs, draait deze blog overuren. Meer dan 4.000 mensen hebben de betreffende pagina's bezocht en het houdt maar niet op. Maar ja, dat wil niet zeggen dat er ook 4.000 kopers zijn. Dzat hoeft ook niet, want ik heb er maar één nodig. Tot nu toe hebben zich drie geïnteresseerden gemeld voor een bezoek. Die groepeer ik in de tweede helft van maart, als ik zelf weer in Saint-Pompon ben.

Ik moet u waarschuwen dat zo'n eigen Frans huis wel degelijk iets met u doet. Dat zie ik bij Herbert en Martine die mijn andere gerestaureerde huis kochten. Dat is inmiddels twee jaar geleden en ze zijn aan Saint-Pompon verslaafd geraakt. Hun Vlaamse sterrenrestaurant gaat voortaan regelmatig voor een weekje op slot omdat de heimwee te groot is geworden. Koopt u een Frans huis dan zal dat in de praktijk niet voor één keer per jaar zijn, ook bij u zal de verslaving toeslaan. Ach, verslavingen hoeven niet erg te zijn, sommige geven een impuls aan "kwaliteit van leven".

Partir, c'est mourir un peu

Afwachten

Hoelang zal ons mooie dorp nog blijven bestaan. 40.000 jaren geleden al vestigden zich hier de eerste mensen en sindsdien is het altijd bergop bergaf gegaan. Oorlogen, brandschattingen, roversbendes, dolende zwarte ridders, een allesverwoestende cycloon en de druifluis aan het begin van de vorige eeuw, uiteindelijk wist Saint-Pompon dit alles te overleven. Er waren tijden van grote bloei. In vervlogen tijden werd een belangrijke Keltische begraafplaats aangelegd, de eerste eeuw na chr. werd het dorp een kruispunt van Romeinse wegen en een halteplaats voor de Romeinse legioenen. In de middeleeuwen werd het een halteplaats van de bedevaartroete naar Santiago. Het dorp groeide uit tot een regionaal handelscentrum van belang, zelfs werd er vanuit Sarlat een spoorlijn aangelegd (waarvan alleen nog de verlatern stationnetjes getuigen). Honderd jaar geleden nog woonden hier 1.200 mensen. Maar wat is er allemaal van over? In de Grande Rue wonen welgeteld nog 3 mensen. De Rue Florimonde telt voortaan nul inwoners nu madame Bargues gestorven is. Hoeveel inwoners zal het dorp nu nog tellen? Ik denk hooguit een stuk of zestig.
Het Franse platteland loopt leeg. De jeugd gaat in de grote stad studeren en keert niet meer terug, de oudjes blijven alleen achter. De gemiddelde leeftijd is hier onvoorstelbaar hoog, met steeds grotere regelmaat hoor je de doodsklokken luiden.
Gelukkig hebben we nog een magnifieke infrastructuur met een bakker, slager, apotheek, postkantoor, benzinepomp, superette, twee cafés, een restaurant, enzovoort. Maar hoe lang nog? Slager Cramarregeas is 65 en wil op pensioen, hij vindt niemand die de beenhouwerij wil overnemen. Sinds het overlijden van bakker Pascal is het wachten tot de zaak op slot gaat. De nog jonge groentenboer pleegde zelfmoord, zijn loods staat leeg. Madame Badourès is dik in de zeventig en wil haar café en benzinepomp sluiten. Alleen de apothekeres lijkt goed in haar vel te zitten, haar aphoteek is vermoedelijk de drukste van Frankrijk.
Weet u wat ik denk? Dat we ons over de toekomst minder zorgen moeten maken dan gedacht. Veertigduizend jaar lang kreeg deze boerengemeenschap de nodige klappen te verwerken en altijd kwam het dorp fier uit de strijd. Zelfs het sluiten van de okermijnen, de kalksteenmijn (voor de drukkerijwereld) en de talloze gesneuvelden tijdens de twee wereldoorlogen werden overleefd.
Wat kan de nieuwe toekomst zijn? Eigenlijk zien we daar al de eerste voorboden van. Dankzij de digitale wereld is de plaats waar je woont voor steeds meer mensen niet zo belangrijk meer. Er komen zich ondernemers uit grote steden in Saint-Pompon vestigen omdat ze hun internetwinkel of ontwerpbureau dankzij het internet ook vanuit hier kunnen runnen. De kwaliteit van leven, de rust en gemoedelijkheid, het landschap, de gastronomie, de feesten, het zijn elementen waar in de toekomst steeds meer mensen voor zullen gaan kiezen omdat het voortaan technisch mogelijk is. Het zou goed kunnen dat daarmee een nieuwe bloeiperiode wordt ingeluid. Er kan dan weer wat werkgelegenheid ontstaan. We kunnen niets anders dan afwachten...
 

De sous-marins doen hun ondergrondse werk

Wat is dit toch een fantastisch dorpje. Altijd schuilt er wel ergens een reden om een feestje te bouwen. Gisteren werden we uitgenodigd om klokslag zes uur op het gemeentehuis te verschijnen. Burgemeester Michel wilde namelijk praten over de oprichting van een feestcommité. Er zijn diverse associations is het dorp die zich bekommeren over een bepaalde activiteit, maar in de gemeentelijke feesten zit te weinig lijn. Daar moet verandering in komen, de burgemeester zoekt vrijwilligers die er hun schouders onder willen zetten. Carine en ik hebben ons gisteren aangemeld, bien sûr.
Na de vergadering toog het gezelschap van een man of twintig naar het nieuwe Café La Place. Daar tracteerde Wally op belon oesters die hij gisteren aan de kust had opgehaald. Er was ruim voldoende, ik denk dat we de man wel twintig oesters hebben gedugusteerd. Tracteert Wally? Daar wil de kastelein niet voor onderdoen, dus liet hij de kurken knallen. Geen hoogstaande bubbels, wel sympathiek. En zo ontstond weer een feestje zoals er in Saint-Pompon zo vele zijn.

Was het hele dorp aanwezig? Niet bepaald. Mensen van andere feestcommités zien het initiatief van de burgemeester als bedreigend. De sous-marins (duikboten die onder het oppervlak hun werk doen) zijn al gestart met een tegencampagne. Hier en daar hoor je al fluisteren dat de voorzitter van één der commités zich verkiesbaar gaat stellen bij de volgende verkiezingen. Het was dus gisteren niet zo maar een vergadering, maar een knuppel in het hoenderhok, althans zo wordt het door sommigen gezien. Dat gaat nog spannend worden het komende jaar!

Het onvoorstelbare

Carine was er vanuit België al vele weken mee bezig geweest, want ze kent de Fransen maar al te goed: de telefoonlijnen en wifi moesten nog verplaatst van onze oude huis naar het château. Oeverloos bellen met telefoonmaatschappij Orange, je krijgt ze niet uitgelegd wat je bedoelt. Telefoonlijnen verhuizen? Verhuizen? Dat gaat zomaar niet! Enfin, uiteindelijk werd het dan toch nog begrepen en volgens afspraak zouden ze gisterenochtend om tien uur voor de deur staan. Wat gebeurde er? Het onvoorstelbare. U wilt het niet geloven: klokslag tien uur stopte er een grote camion met personenlift voor de deur. Ik kom een telefoonlijn aansluiten, zei de man. Het gaat om twee lijnen, zei Carine. De man keek op zijn tabletje en schudde het hoofd. Nee, één lijn. Als u er twee wilt hebben, moet u Orange bellen. Maar ik heb geen telefoon, zei Carine. Kon de man niet even bellen? Nee, dat ging niet, hij was van een andere afdeling. Maar ú hebt een telefoon, zei Carine, mag ik die even gebruiken? Nee, zei de man, dat is tegen de regels, stictement interdit. Uiteindelijk, na een kop koffie, besloot hij dan toch maar te bellen en kreeg van de baas toestemming om twee lijnen aan te leggen. En wifi? Pfffoe, zei de man, dat gaat enkele maanden duren. Om een lang verhaal kort te maken, hadden we na enkele uren twee lijnen PLUS wifi. Wifi? Impossible, zei de man, ik heb geen internet aangelegd dus hij is er niet. Hoe zeer we ook bewezen dat het internet wel degelijk werkte, bleef de man het ontkennen. Dat interesseert ons niet zo, wij hebben wifi en die marcheert prima. Al met al beschouwen we dit alles als een compleet wonder. De telefoonmaatschappij hield zich volledig aan de afspraak, legde de lijnen netjes aan en deed per ongeluk méér dan was beloofd. In al die jaren hebben we dat nog nooit meegemaakt. Vive la Nouvelle France!

De eerste dagen van een vakantie, ik schreef het al eerder, gaan gepaard met kwaaltjes. Spierpijn, gesnotter, koppijn, aan de slinger, jeuk, scheelheid, àlle medische oneffenheden komen over je heen. Het zijn afkickverschijnselen, cold turkey. Om ons te verzetten, zijn we toch maar aan het werk gegaan. We hebben lampen opgehangen in de winterkamer en er meteen een mooie kerstboom neergezet. De zware driezitsbank hebben we van het terras naar binnen gehaald, lekker bij het haardvuur. Het assortiment whiskies staat op grijpafstand, dus dat zit wel snor. Het is alleen moeilijk kiezen tussen een Port Ellen van 1978, een Rosebank van 1980 en een Linlithgow van 1982. Weet je wat? Ik ga ze gewoon alledrie proeven.



Intussen is de weersgesteldheid prima. Overdag telkens windstil, blauwe lucht, 15 graden, 's nachts vriest het een graad of vijf. Helaas voorstelt de radio dat het weer gaat omslaan, zelfs wordt sneeuw verwacht. Krijgen we dan toch nog een witte kerst?

Streetview

Het is in de uitgeverij dermate druk geweest dat we sinds juli niet naar Frankrijk zijn getrokken. Er moesten magazines en boeken worden gemaakt en die hebben nog altijd voorrang. Daar komt bij dat we ons distributiesysteem grondig reorganiseerden en dat nam ook al de nodige tijd in beslag. Eigenlijk, goed beschouwd, zouden we ook nu moeten doorwerken, maar dat lukt niet meer, we zijn helemaal dolgedraaid. Dus hebben we toch maar besloten om de komende nacht in de auto te stappen om richting Saint-Pompon te gaan. Carine zat vanochtend al zodanig te popelen dat ze haar ipadje pakte om ons dorpje op Google Streetview te bekijken. Het duurde niet lang of ze slaakte een kreet. Kijk, op het pleintje staat onze Chevy! En even verder op het pleintje staan mijn moeder en ik! En als je na het pleintje rechtsaf de brug overgaat, zie je aan de rechterzijde ons château in volle glorie! Ja, moet je dan nog kilometers maken? Dankzij Streetview zie je jezelf op het marktpleintje tijdens de weekmarkt  en om de hoek kan je constateren dat je huis er nog staat, je kan bijna binnenstappen. Toch maar kilometers maken vannacht, want we willen echt binnenstappen en niet nagemaakt.
Wat gaan we allemaal doen? Nu alle electriciteit is aangesloten gaan we uiteraard eerst lampen ophangen. Vervolgens trek ik naar ons oude huis om er de laatste klusjes te doen. U kent dat wel: als je je huis hebt leeggehaald, kom je erachter dat je ooit vergat om dat laatste plintje te monteren. Zodra ik het oude huis onderhanden heb genomen, ga ik veel foto's maken. Het huis gaan we immers te koop zetten. Carine zal dan inmiddels de kerstboom wel hebben opgezet. Met kerst willen we in de winterkamer lekker aan het haardvuur zitten met een boek, een muziekje en een glas. Oudejaar gaan we bij Herbert en Martine vieren. Daarna moeten we weer voldoende opgeladen zijn om ons in het werk te storten, meteen na thuiskomst begint in Amsterdam de nationale horebeurs Horecava, we hoeven ons bepaald niet te vervelen.
Maar eerst: Saint Pompon, here we come.

Tarte aux Noix du Périgord

 

In Saint-Pompon begint het op 23 oktober langzaam herfst te worden. De été indien geeft nog steeds fantastische warme dagen, de natuur volgt haar eigen tempo. De noten zijn rijp en dat wil zeggen dat ze geraapt moeten worden. We hebben 10 oude notenbomen en die geven een behoorlijke opbrengst. Maar hoe raap je de noten in het lange gras? Ik ben momenteel in België en heb geen tijd, gelukkig houdt onze trouwe Frédéric alles in de gaten. Hij maaide het gras en ging noten verzamelen. Die zijn voor Herbert bestemd, want die reist binnenkort naar Saint-Pompon af voor een korte vakantie. Hij gaat er notentaart van maken, zegt hij. Dat is een echte Périgord klassieker.

Tarte aux Noix du Périgord (8 personen)

Voor de pâte: 150 g koude boter, 200 g bloem, 50 g basterdsuiker, 30 g fijngemalen noten, 1 ei.

Kneed de bloem en de boter stevig met de hand mooi egaal. Voeg de suiker, het notenpoeder en het geklopte ei toe en kneed tot een soepel deeg. Verdeel het deeg in twee bollen, de ene groter dan de andere, en leg 10 minuten in de koelkast. Breng intussen de oven op 190°C.

Voor de vulling: 175 g suiker, 1/2 vanillepeul, 1 eetlepel crème fraîche, 3 eieren, 140 g fijngehakte noten.

Los de suiker op in 100 ml heet water en zet op een zacht vuurtje tot een siroop ontstaat. Laat deze lichtjes carameliseren. Haal van het vuur en klop er met een garde de crème fraîche door. Mocht de siroop willen stollen, sla dan nogmaals flink door. Laat de massa 10 minuten afkoelen. Sla er de losgeklopte eieren door, maar reserveer een beetje eigeel om de de taart straks te laten glanzen. Voeg vervolgens de gehakte noten en het schraapsel van de vanillepeul toe.

Bekleed met de grootste van de twee deegstukken een ronde bakvorm van 20 cm doorsnee en leg er de vulling in. Maak van het tweede deeg een deksel dat erop past en strijk in met het gereserveerde eigeel. Bak de taart in 30 minuten af en laat hem afkoelen alvorens uit de vorm te halen. Uiteraard kan de taart vóór het bakken nog worden gegarneerd met noten.

De Périgourdins eten deze taart koud en laten hem vergezellen door slagroom of vanilleijs.

De crémaillère

Wat in deftig Nederlands "house warming party" heet, noemt men in Frankrijk "pendre la crémaillère". Pendre is ophangen en een crémaillière is een ding van ijzer met tandjes. Een vernuftig ding overigens, waarvan het ontwerp al vele eeuwen ongewijzigd bleef. Hij hangt in de schoorsteen boven het vuur en is bedoeld om een kookpot aan te hangen. Dankzij de tandjes kan je hem eenvoudig in hoogte verstellen, zodat de kookpot veel of weinig warmte krijgt.


Bij het in gebruik nemen van een huis is het traditie dat de dorpelingen de knoflooksoep "tourain" maken en deze in optocht in het holst van de nacht naar het nieuwe huis brengen. Met veel drank en feestgedruis wordt de crémaillère opgehangen in de schoorsteen, waarna de soep nog even (hangend aan de crémaillère) wordt opgewarmd.

Wanneer men bij verhuizing zijn oude huis verlaat, blijft de crémaillère achter, hij maakt onomstotelijk deel uit van het huis. Ook in Château Norbert had men de oude crémaillère (die dus altijd net zo oud als het huis is, in ons geval 16e eeuws) netjes achtergelaten. Maar omdat ik een extra vuurplaats bouwde, moest ik op zoek naar een extra crémaillère. Geen probleem, want op rommelmarkten vind je ze wel. De nieuwe crémaillère hangt nu op zijn kop in de schoorsteen en mag pas worden omgedraaid als de dorpelingen ooit in het holst van de nacht tourain komen brengen.  

Twee Châteaux Norbert

Oef. Naar nu blijkt, bestaan er in Frankrijk meerdere huizen die Château Norbert heten. Een pientere blogvolger merkte dat op.

Gelukkig komen er geen truffels of walnoten vandaan, maar wijn, dus echte concurrenten zijn we niet. Bovendien is mijn château veel en veel mooier en ligt het in een veel en veel mooier gebied. Want zeg nu eens eerlijk: in de Côtes de Bourg wil je niet dood gevonden worden, in de Périgord Noir desnoods. En wat het gebouw aangaat, houd ik niet van gekunselde creaties van overijverige dorpsarchtekten die niet weten van welk hout pijlen maken. Vermoedelijk zit er nog een hurktoilet in ook... Bah.

O Saint-Pompon

O Saint-Pompon, hoe erg is het dat ik u heb moeten verlaten. Ik bied mijn oprechte excuses aan voor mijn verraad. Op dit moment zit ik op ons redactiekantoor, een heel andere omgeving dan die u mij biedt. Er moet immers telkens geld verdiend worden om daarna uw geneugten ten volle te proeven. Zelfs heb ik nu al heimwee naar de hond van de buren, dat stinkende kreng. Ik ben jaloers op Herbert omdat hij nog een week bij u is. Ik ben jaloers op Albert die het hele jaar door à deux pas van u verwijderd is. Zelfs ben ik jaloers op al die onnozelaren die het ganse jaar op uw grondgebied verblijven zonder het werkelijk te beseffen. O, het doet pijn.
Ik beloof u om keihard te zullen werken, hier in Schilde, opdat ik weldra weer met u kan zijn!

Wilt u mij in Schilde blijven volgen, surf dan naar http://norbertkoreman.blogspot.com.

De tap

Toen we op beleefdheidsbezoek bij de regionale drankenhandel waren, zagen we een tapinstallatie van Philips die we nog niet kenden. Hij is groter dan een huistap en bestemd voor kleine restaurants en rustige horecamomenten tijdens de wintermaanden. Er gaan vaatjes in van 6 liter Jupiler, een aangeslagen vat is minimaal 30 dagen houdbaar. Op een digitale display is te zien hoeveel dagen de houdbaarheid nog strekt, dit naast de biertemperatuur. We besloten meteen dat we zo'n tap wilden hebben, hij maakt de bar op het terras helemaal compleet.
De rommelmarkt van gisteren was vooral een succes omdat we behoorlijk wat boeken "Groeten uit de Périgord" verkochten, maar liefst 20 stuks. Daarnaast verkochten ook de bakker, het café en het postkantoor diverse exemplaren. Het artikel dat in de krant over het boek verscheen, werd blijkbaar door veel mensen gelezen, ze herkenden het boek meteen. Op de achtergrond is de politiek met het boek bezig. De prefect van het département Dordogne, zeg maar de procinciegouverneur, heeft besloten dat mijn boek ook in de Franse taal moet verschijnen en gaf onze burgemeester de dringende opdracht om daar iets aan te doen. Maar ja, zo simpel werkt dat niet. De Franse boekenmarkt ken ik nauwelijks en ik wil niet mijn financiële nek uitsteken voor een onbestemd avontuur. Inmiddels is de burgemeester me al komen vragen of ik ermee accoord zou zijn dat een Franse uitgever zich over het boek ontfermt. Mits aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan, heb ik daar geen enkel probleem mee. Een alternatief is dat ik van de politici de garantie krijg dat zij 4000 boeken afnemen, want dan is het risico voor mij te overzien. Wordt dus vervolgd.
Wat is er verder aan de hand tijdens deze allerlaatste vakantiedagen? Niet veel, want Carine en ik zijn nu de hele dag bezig met nalezen van het boek KALF dat in september gaat verschijnen. Drukker Arjan is van Nederland naar Saint Pompon gereden om ons de proefdrukken te overhandigen. Dàt noem ik nog eens service! Het nalezen is een hele kluif, want het boek telt 320 pagina's. Bovendien staat het boordevol recepten van wereldberoemde chefs uit wel 20 landen, het nalezen van recepturen is altijd een vervelend werkje.
De grote vraag is of de electriciën nog genegen is om zich eens aan zijn afspraken te houden. We zitten nog steeds op de poepdoos bij kaarslicht, terwijl de nieuwe installatie al in juni klaar had moeten zijn.
Ook met de loodgieter heb ik nog een appeltje te schillen. Terwijl het hier in de Périgord rond de 40 graden warm is, had die minkukel àlle verwarmingsradiatoren op full speed gezet. Dat kost zweet en gas tegelijk.
Maar ach, als je in je badjas met een kop koffie bij de opgaande zon op het terras zit, is alle ellende snel vergeten...

Om te internetten moet ik nog steeds naar ons oude huis dat voor een deel is leeggehaald. Zie hier het beeld dat ik van achter mijn noodbureautje zie. Niet slecht hè? We hebben definitief besloten dat we dit huis te koop gaan zetten. Dat doet wel een beetje pijn, want we hebben vele jaren werk in de veertiende-eeuwse muren gestopt. Ons nieuwe Château Norbert is echter dermate groot dat we geen behoefte hebben aan extra gastenaccomodatie.

Eindelijk vakantie

Na vanaf half juni keihard aan het bouwvakken te zijn geweest en dit mijn laatste week Frankrijk is, heb ik besloten om de laatste week echt vakantie te houden. Even uitrusten en terugkijken op een periode waarin veel gebeurde. Op bijgaande plaatjes ziet u het eindresultaat.

Vanavond komt Arjan naar Saint-Pompon met de drukproeven van het boek KALF en morgen is in ons dorp de jaarlijkse vide grenier (rommelmarkt), één der grootste van de Périgord. Wellicht zien we elkaar daar? Carine en ik hebben er onze eigen rommelstand, we hebben rommel genoeg. De electriciën heeft beloofd dat hij in de loop van deze week de boel komt aansluiten, de loodgieter beloofde voor de aan- en afvoer van de spoelbak in de bar te zorgen en Carine gaat vandaag de tapinstallatie ophalen. De rest van deze week ga ik me bezighouden met het legen van de bar, er staan flessen genoeg.

Donderslag bij heldere hemel

Tussen het werk door hebben we heel wat aanloop in Château Norbert. Vooral krijgen we bezoek van mensen die elders mijn boek hebben gekocht. Sommigen zeggen geen goededag (bonjour) en zetten me van een afstandje op de foto. Alsof ik Frans Bauer zou zijn. Het is wat om wereldberoemd te zijn in een dorpje van 80 man. Gisteren kregen we bezoek van Paul uit Maastricht. Heen en terug was hij vanaf zijn vakantieadres vier uur onderweg. We maakten het daarom extra gezellig.
Vanochtend, het was nog half donker, hoorde ik onweer in de verte. Shit, m'n cement staat nog buiten. In badjas en met slaperige oogjes was ik met een kruiwagen aan het sjouwen, u had het moeten zien. Het onweer was al dichtbij toen de zon opkwam. Wat was het een wonderbaarlijk fenomeen! In de staalblauwe hemel was slechts één wolk te zien en daarin bliksemde het aan de lopende band. Er kwam ook gigantisch veel water en hagel uit dat ding, op nauwelijks twee kilometer afstand. U wilt begrijpen dat ik er heel wat foto's van heb gemaakt.

Vanochtend ging ik de tegels rond de open haard voegen die ik gisteren had gelegd. Ineens kreeg ik hulp van een enorme kever die keurig op m'n spons ging zitten en er niet meer af wilde. Na een kwartiertje meewerken blies hij de aftocht. De voegen zijn dankzij hem extra mooi geworden.

Chaos en rust tegelijk

Vandaag zijn we dus verhuisd naar Château Norbert, althans voor een groot gedeelte. Het oude huis is een enorme chaos. In die chaos moesten we douchen, want uiteraard, zoals het Fransen betaamt, hield de gasmaatschappij zich niet aan de afspraak en hebben we op het château nog steeds geen warm water.
We trotseerden de hittegolf en zeulden met kasten, ons bed, een hakblok, enz.. De beloning werd steeds groter, bij elk verhuisd meubeltje werd het château een plaats met allerlei aparte hoekjes. Ga in zo'n hoekje zitten met een glas pastis en de rust is ineens onbeschrijflijk. Vandaag geef ik u veel foto's, dit om u jaloers te maken.

Badkamer

Bar

Keuken

Kastinrichting keuken

Luierhoekje

Openluchtbureau

Nog even onder de trap een schoenenkastje gemaakt

Slaapkamer

Idem

De nietige tafel

Vandaag, zo is beloofd, wordt de nieuwe ondergrondse gastank gevuld. Daarmee krijgen we warm water en kunnen we naar het château gaan verhuizen. Keuken, badkamer, slaapkamer, atelier en winterkamer zijn nu klaar, dus waarom nog verder wachten. Alleen moeten rond de vuurplaats op het terras nog plavuizen komen, die hebben we gisteren opgehaald. De enorme tafel die ik ooit uit een voormalige Stazi kazerne kocht, hebben we alvast op het terras gezet. Ik dacht dat de ruimte daarmee zou worden aangekleed, in de praktijk valt die tafel in het niet en lijkt hij ondanks zijn afmetingen een nietig ding.

.

Hoogste tijd voor een update

Inmiddels ben ik een echte expert geworden in bezetten. Tweeduizend jaar geleden deden de Romeinen het, ruim tweehonderd jaar geleden waren het de Fransen en in 1940 waagden de Duitsers zich aan het bezetten. Hoewel die bezettingen voor discussie vatbaar zijn, heb ik toch respect gekregen voor bezetters. Dat werk is namelijk veel en veel zwaarder dan gedacht. Sinds enkele weken ben ook ik een fanatieke bezetter, maar dan van muren. Je bent er de hele dag mee bezig, 13 uur maal 7 dagen per week. Het demotiverende is dat het helemaal niet lijkt op te schieten. En dan plotseling is er weer een muur voltooid. Zie op de foto mijn beulenwerk.

Het overdekte terras nadert hierbij wel degelijk zijn voltooiing. Want ik ben geen 13 uur per dag bezig maar langer. Daarom zijn de bar en het bezemkot nu als voltooid verklaard. Het is er kennelijk goed toeven want vanmiddag nog moest ik een wespennest vernietigen (sorry vrienden vn Wakker Dier). Op het terras is het trouwens stervensheet. De zon staat de hele dag op de dakpannen en die stralen dat uit, met een graadje of 45 als gevolg. Vandaar dat ik heb besloten om aanstaand najaar een houten (populieren) plafond onder de pannen te leggen.

Gisteren ging ik benzine tanken bij madame Badourès, de benzinepompenmadame van het dorp. Daarbij zag ik dat het zicht op Château Norbert vanuit de pomp een leuk plaatje oplevert:

Carine gaat onverdroten voort met schilderen, haar laatste wapenfeit is dat de slaapkamer is voltooid. Dinsdaqg, zo is haar planning, gaan we verhuizen en daar ben ik het helemaal mee eens.

Maken we nog andere dingen mee als cement en verf? Jazeker. De hele dag door blijf ik op het château bezoekers krijgen die mijn boek willen kopen of hun elders gekochte boek gesigneerd willen zien. Daartoe heb ik in de winterkamer een antiek bureautje neergezet. Alles moet in stijl.

Gisteren zijn we naar Albert geweest om te aperitieven. In Veyrines-les-Domme, bij ons vlakbij, is hij de beheerder van het landgoed Terre des Blades, met uitzicht op Château des Milandes. Albert was vroeger een Antwerpse brandweerman en tevens tennisleraar. Toen hij twaalf jaar geleden de kans kreeg om in de Périgord te gaan werken, was dat geen moeilijke keuze. Waar hij zich vooral in heeft gespecialiseerd, is de aanleg van diverse truffelboomgaarden. Eén van zijn klanten is de Vlaamse sterrenchef Herbert Robbrecht. Hij was er gisteren ook bij en maakte tevens achter het stuur kennis met mijn Chevy Avalanche. Eigenlijk zou iedere ondernemer een Avalanche moeten kopen. Haast u want dit is het laatste jaar dat het beest beschikbaar is. Gewicht ruim drie ton, motor 6 liter V8, pk's waar Ferrari jaloers op is, max. laadruimte 4,20 meter. Hij zuipt als een ketter, maar daar heeft de fabrikant nu iets aan gedaan: op de snelweg schakelt hij de helft van zijn cylinders uit. Hij valt in de categorie vrachtwagens en dat betekent: geen belasting vooraf, bijna geen belasting jaarlijks, btw op aankoop en verbruik 100% aftrekbaar en geen bijtellingen privé. Daar kan een lelijke eend niet aan tippen. Genoeg (onbetaalde) reklame voor een Amerikaanse fabrikant.

Wat ga ik morgen doen? Bezetten uiteraard. En overmorgen gaan we verhuizen. Dan wordt een te verbouwen château een liefdesnestje.

Vriendschappen

Hoera, het probleem was plotseling opgelost, ik kan weer tekst schrijven op deze blog en dat doe ik dan ook maar meteen. De afgelopen week stond voor mij in het teken van hechte vriendschappen. Neem nu wijnboer Christian. Die stond gisterenmiddag plotseling voor de deur met zijn tractor. Hij kwam spontaan het gras maaien, iets waar hij drie uur lang mee bezig was en dit tijdens de hittegolf. Maar dat is nog niet alles: hij had gehoord dat we op dit moment geen auto hebben, de Chevy Avalanche heeft een technisch probleem, en had daarom de sleutels van een oude eend bij zich. We mogen dat autootje zo lang gebruiken als we willen, zei hij. Dàt noem ik nog eens vriendschap! En dan was deze week Michiel bij ons. Hij had meer dan duizend kilometer gereden, gewoon om ons een weekje te helpen met bouwvakken. Ook weer tijdens de hittegolf was hij dagenlang bezig met het uitkrabben van oude muurvoegen met een schroevendraaiertje, ging door als een diesel en klaagde nooit. We kennen Michiel vele, vele jaren. Al twintig jaar is hij met zijn Palux een vaste adverteerder bij ons en dat is in de loop der tijd uitgegroeid tot echte vriendschap. Zo'n weekje samen doet daar nog een flinke schep bovenop.

De hittegolf verdorie, het is niet normaal meer. Al meer dan een week schommelt de temperatuur in Saint-Pompon rond de 40 graden, gisteren gaf de thermometer zelfs 42 graden in de schaduw aan. Maar ja, het werk moet doorgaan. 's Ochtends in de vroege koelte het zware werk doen, 's middags in de verzengende hitte het lichtere timmerwerk. Dit onder het genot van vele liters water. Inmiddels ben ik 10,2 kilo afgevallen en heb ik weer de conditie van een achttienjarige.
De afgelopen week is er ondanks de hitte veel gebeurd. De nieuwe cheminee (3 weken harde labeur) is helemaal klaar, de bar en het bezemhok op het overdekte terras vorderen goed, Carine schiet lekker op met het vele schilderwerk en en passant wordt telkens een stuk muur van het terras gevoegd. Dat laatste is een zwaar werk dat veel geduld vraagt, een volle betonmolen geeft slechts één vierkante meter voeg als resultaat. Eerst worden de oude voegen van zand en kalk uitgekrabd, dan komt er een nieuwe voeg in die uit een combinatie van kalk, wit en rood zand en witte cement bestaat. Nadat die is aangedroogd wordt hij met een staalborstel geëgaliseerd, waarna met een gewone borstel de afwerking gebeurt.
Vandaag hebben Carine en ik besloten om onze allereerste rustdag te houden. We trekken er straks met de eend op uit.
Intussen ontvingen we het bericht dat hoofdredacteur Joost weer vader is geworden. Zijn gezonde dochter heet Pleun. Van harte proficiat!
De verkoop van het boek Groeten uit de Périgord loopt hier als een trein. De hele dag loop ik met een pen op zak, want we krijgen telkens aanloop van mensen die hun boek gesigneerd willen hebben. Eergisteren kwam een journalist van de SudOuest ons op de foto zetten, een dezer dagen komen we in de krant.
Zie hier de foto's van de stand op 14 juli plus de nieuwe mobiele aanwinst, nota bene in ongeveer dezelfde kleur als onze raamluiken.