Zintuigen

Na een volle week bijna dag en nacht aan het schrijven van enkele boeken te zijn beziggeweest, viel ik vannacht tegen een uuur of vier spontaan in slaap. M'n kop half op tafel, half op de laptop. Dus vond ik het vandaag tijd voor een rustdag, dat wil zeggen een dagje vakantie houden. Dat doe ik altijd in ons tweede huis dat vijftig meter verder staat. Enkele goede espresso's, lekker bubbelen, een boek lezen en een dikke sigaar. Terwijl ik nooit sigaren rook. Ditmaal las ik een goed boek over de ondergang van het romeinse rijk, ik ben helemaal verzot op Europese geschiedenis vanaf de prehistorie, dat is weer eens iets anders dan gastronomie. In de forge (het andere huis, voormalige dorpssmederij) is het dermate stil dat de meter in de electriciteitskast, ver van me vandaan, een hinderlijk geluid geeft. En ook hoor ik mijn eigen bloed stromen. Daar moet je telkens weer even aan wennen, aan de absolute stilte. 's Nachts is dat hier ook met het absolute donker, iets dat zelfs midden op de Veluwe of midden in de Ardennen is uitgesloten. Wel raar dat je zintuigen een voor een bijna overbodig worden en daarom steeds beter hun best gaan doen. Het lijkt ofdat ze overbodigheid hardnekkig willen ontkennen.

Eeuwige rust

In Saint-Pompon zijn twee begraafplaatsen. De ene, de meest moderne maar toch al op leeftijd, ligt buiten het dorp aan de weg naar Besse. De andere was altijd volkomen verstopt. Nu zijn vrijwilligers flink aan het snoeien geweest in de rimboe achter de kerk. En zo kwamen de restanten van de oude begraafplaats tevoorschijn die vermoedelijk vanaf de twaalfde totaan het begin van de twintigste eeuw dienst deed. Bij ons in het noorden wordt een graf na veertig jaar geruimd, in Saint-Pompon ligt dat anders. Daar zie je zelfs nog bloemetjes staan op een graf van iemand die vermoedelijk Napoléon nog meemaakte.

Ons huis

Hier een foto van ons huis in Saint-Pompon. Het is eigenlijk een bizar huis, want het heeft in de voorgevel twee trappen. Via gesprekken met oud mensen en constateringen/opgravingen probeer ik de geschiedenis te reconstrueren.
De benedenverdieping stamt uit de 14e eeuw. Hier werden vroeger schapen gestald en kippen gehouden. Ook delen van het woonhuis op de 1e verdieping (vrijwel alle huizen hier hebben hun woonruimte op de 1e etage) zijn 14e eeuws. Heel vroeger moet het een boerenhuis zijn geweest, wel van een bemiddelde boer, want de woonruimte is oorspronkelijk voorzien van drie schoorstenen en dat is de factor waarmee je de mate van rijkdom kon zien (energie is altijd duur geweest).
In de loop der tijd zijn er diverse verbouwingen geweest. Rond het jaar 1890 kwam hier een verzekeringsmakelaar te wonen. Die bouwde er zijn kantoor in en gaf de gevel een voor die tijd deftig uiterlijk. Direct na de tweede wereldoorlog werd er een naaiatelier gevestigd, links van het huis. Daar was oorspronkelijk een klein koetshuisje van de baron die op kasteel Mespoulet woonde. Hij gebruikte het koetshuisje één keer per week, om naar de kerk te gaan. Op dat koetshuisje werd een etage gebouwd om het naaiatelier onderdak te geven. Opdat de naaisters niet het woonhuis zouden passeren, werd een tweede trap gebouwd. Dat is een lelijk ding van massieve beton. Het doet tegenwoordig uitsluitend dienst als ondergrond voor een groen ei. De oude trap daarentegen is een juweeltje. Hoeveel voetstappen zouden er in de loop van meer dan vijfhonderd jaar zijn geweest? De natuurstenen treden zijn in elk geval flink versleten.

Pasen in de Périgord

Aanstaande dinsdag vertrekken we weer naar Saint-Pompon. Carine zal ongeveer tien dagen blijven, ik drie weken. We rijden daarom met twee auto's. De extra bagageruimte is ditmaal geen luxe, want voor de nieuwe vriendenkamers hebben we bedden gekocht. Inclusief alle beddegoed, badjassen, een wc-blok, keukenboiler, weet ik allemaal meer, hebben we een hele vracht te versjouwen. Gelukkig is de bagageruimte van de Avalanche dermate groot dat je er moeiteloos twee complete bedden van 160 in kunt schuiven. Carine hoeft niet alleen te rijden, ze krijgt gezelschap van Amie Saisonnier Brigitte De Wilde. Die is toe aan een weekje vakantie, ze keert daarna via Bergerac met de vlieger terug.

Het kan in de Périgord begin april al zéér mooi weer zijn, vaak maken we een blauwe lucht en een windstille 20 graden mee. Dat is al gewoon zomers. Traditioneel voor het paasweekend voor ons is het bezoeken van enkele "vide greniers" ("zolder opruimen). Je kunt met "chiner" (het snuffelen op rommelmarkten) soms nog echte "châteaux" (uitzonderlijke vondsten) tegenkomen. Zo, nu weet u iets meer over dat typische Franse vakjargon.
Voor zover ik weet, worden er in Saint-Pompon geen paaseieren beschilderd. Daar is men een beetje te lui voor. De Fransen kopen vooral chocolade eieren, ze zijn zot op chocolade en hebben er altijd een alibi voor.

BRICOLER

Ik ben weer eens een weekje in Saint-Pompon, mijn dorpje in de Périgord. Toen een paar jaar geleden ons huis (14e eeuws) was gerestaureerd en ik me een beetje verveelde, kregen we de kans om een ander pand aan te schaffen op 30 meter afstand. Het betreft de oude dorpssmederij. Het pand heeft veel mogelijkheden en heeft zelfs een tuin, wat vrij uniek is in een oude bourg (burcht). De eerste verrassing kwam al bij de notaris: voor het geld hadden we niet één maar twee huizen gekocht plus nog een lap gond buiten het dorp. Een gelukje. De tweede verrassing kwam toen ik de betonvloer in de smederij uitkapte. Er kwam van onder het beton een bijzondere vloer tevoorschijn. Enthousiast vertelde ik dat in het café, waarna de volgende ochtend om negen uur monumentenzorg op de stoep stond. Ik mocht niets meer aanraken in afwachting van een onderzoek. Achteraf bleek de vloer uit de gallo-romeinse tijd te stammen, rond de 4e eeuw na Chr. Ook de waterput in de tuin is in die tijd gebouwd. Vermoedelijk zal het toen een smederij in de open lucht zijn geweest of een houten gebouw. De vloer bestaat deels uit eiken balken die rechtop in de grond zijn gezet, deze houten vloer is tot 4 meter dik. Het andere deel bestaat uit platte rivierstenen van ongeveer twee meter lang die eveneens rechtop staan. Enfin, het werd me zelfs verboden om op die vloer te lopen. De oplossing die er nu kwam, is dat er een houen vloer met vrije overspanning komt en dat er twee vensters van plexiglas inkomen.
Maar daar ben ik nog niet aan toegekomen. Eerst heb ik op de verdieping twee slaapkamers plus een badkamer gemaakt. Vooral de badkamer maakt indruk, want die meet 30 m² en is voorzien van een dubbele jacuzzi en een douche met stoom, voetmassage, cd, radio en telefoon.

Deze week ben ik met het betegelen van de keuken bezig, lekker op m'n gemakje, 2 m² per dag. Want het moet wel een ontspanning blijven. Carine heeft inmiddels de monumentale notenhouten trappartij geschuurd met staalwol. Zij is momenteel met de duivenpluk bezig.