Whisky met eierstruif

Gisteren hebt u niets van mij vernomen, ik had iets anders te doen. Dat komt zo. Ik dacht lekker zomerweertje, schuifdakje open en boodschapjes doen. Saint-Cypriën waar de supermarkt en de doe het zelf naast elkaar liggen, was mijn doel. Het ligt geen twintig kilometer bij mij vandaan, maar toch doe je er 40 minuten over, dit vanwege de zeer bochtige kleine weggetjes. Nu hadden ze in de supermarkt helaas geen lege dozen en ik geen tassen. Geen nood, dacht, ik leg de bootschappen gewoon in het ruim. Op de terugweg dook er ineens een enorm edelhert op. Die wenste over te steken en kwam van rechts. Ik voluit in de remmen, dat wilt u gegrijpen. Met als gevolg dat ik een tros biobananen in mijn nek kreeg en de eieren zichzelf klutsten. Het ergste was dat er een anderhalveliter fles whisky door de auto vloog. Fles kapot, de vloeistof vermengde zich spoedig met eierstruif. Daar ben ik dus gisteren méér dan voldoende mee beziggeweest. Rijden durf ik voorlopig niet meer want de gendarme ruikt de auto op afstand. Eens te meer begrijp ik niet waarom er iemand tegen de jacht zou zijn. Een kapotte fles is je reinste drankmisbruik. Bovendien, 60% van alle Franse verkeersongevallen betreft overstekend wild. Als je tegen een edelhert, ree of zwijn rijdt, is dat harder dan beton.

Maar goed, gisteren heb ik nog wel degelijk hard gewerkt, zo ook vandaag. Dat resulteert in het wapenfeit dat de winterkamer geschilderd is, bosbruin briljant. Bovendien, een verschrikkelijk priegelwerkje, is de muur naast de trap nu behangen. Die kan ik morgen schilderen. Nu het buiten in de zon bloedheet is, kan ik maar beter in de koelte van de dikke muren werken. Zo, en nu ga ik eens de biefstuk bakken die ik mezelf heb beloofd, verdient of niet.

Veau sous la mère

Kalfsvlees wordt op enkele manieren geproduceerd, wij gingen kijken in de buurt van Saint-Céré (département Lot) wat ze met veau sous la mère bedoelen. "Het kalf onder de koe", betekent dat letterlijk. In het Franse Zuidwesten zijn honderden boeren daarmee bezig. De boeren die wij bezochten, deden het ongeveer op dezelfde manier. Kalveren, allemaal van het ras Limousin, staan met drie tot vijf stuks bij elkaar, de moeders grazen in de wei. Tweemaal daags komen de moeders naar de stal en worden de jongen vrijgelaten. Die gaan onmiddellijk naar hun eigen moeder toe om zich te laven aan de volle uier. Na een maand of zeven gaan ze naar het slachthuis. Accoord, als u niet accoord bent met het feit dat de dieren worden geslacht, is dit verhaal niets voor u. Maar ik als ware gastronoom zie dat toch anders. De kalveren hebben een prachtig leven gehad, hun moeders ook. Door al die tijd niets anders dan de volle melk te drinken, groeien de kalveren voorspoedig op en geven ze een sublieme vleeskwaliteit. U zult "veau sous la mère" niet snel bij uw slager tegenkomen, want het is en blijft exceptioneel, het kost dan ook meer dan tweemaal zoveel dan normaal kalfsvlees dat al niet goedkoop is. De meeste boeren hebben niet meer dan twintig tot dertig kalveren per jaar, dus de productie is zeer beperkt. De geslachte kalveren van Saint-Céré gaan vrijwel allemaal naar de Parijse markt Rungis. Jammer dat ik niet in Parijs woon.