Attentie voor flitspalen

Voor argeloze noorderlingen die deze zomer met of zonder sleurhut naar Frankrijk op vakantie gaan, kan het geen kwaad om extra op flitspalen te letten. Eerder schreef ik op deze blog dat u in Frankrijk tijdig voor alle flitslokaties wordt gewaarschuwd middels grote borden langs de weg. Pas op, de Fransozen zijn die borden momenteel aan het weghalen. Kijk absoluut goed uit tussen Luxemburg en Nancy. Op de A31 daar bevinden zich de 5 flitspalen met Frankrijks hoogste score. De lijst wordt aangevoerd met de paal bij Maxéville die vorig jaar maar liefst 159.000 bekeuringen gaf. De overige vier staan op dezelfde route: Thionville, Champigneulles, Montigny en Aujeures. Op die hele snelweg A31 mag u tot ver voorbij Metz slechts 90 kilometer per uur.

Flitspalen

Ze staan overal. Behalve in Frankrijk, want hier zijn het flitskasten. Ze staan langs de weg gewoon op de grond en zijn nauwelijks een meter hoog. Opmerkelijk is dat ze vrijwel nooit vernield worden, terwijl de Fransen met hun puntenrijbewijs er alle redenen voor zouden kunnen hebben. Je zou de flitskasten gewoon kunnen voorzien van een vuilniszak, maart ook dat heb ik nooit gezien. Waarom worden de kasten niet vernield? Ik denk het antwoord te weten. Enkele honderden meters vóór zo'n kast word je keurig door middel van een enorm verkeersbord gewaarschuwd dat je geflitst gaat worden. De Franse overheid zet de kasten neer op plaatsen waar snelheid gevaarlijk is, dank zij de waarschuwingsborden rijdt iedereen rustig op die plekken.

Heel anders is het in Nederland en België. Daar staan de palen zodanig opgesteld dat ze veel geld in het laatje brengen. Dus zonder waarschuwing uiteraard. De overheid die boos is op het vernielen van flitspalen, zou vooral eens bij zichzelf te rade moeten gaan...

Let overigens in Frankrijk niet alleen op de waarschuwingsborden. De dappere gendarmerie, die vaak geheimelijk ergens in de bosjes staat opgesteld, beschikt namelijk over radarkijkers.

Dikke kuiten ofwel de jeneverbes

Vanochtend heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben vele kilometers de oude Romeinse weg gaan volgen. Binnen ons dorp heet hij merkwaardig genoeg "Route des anglais", de Engelse weg. Dat zal neem ik aan wel uit de honderdjarig oorlog tegen de Engelsen stammen.
In de boeken van Asterix zijn de Romeinse legionairs altijd afgebeeld met weelderige kuiten, vanaf vandaag weet ik hoe dat komt. De Romeinen lieten hun wegen nooit via de dalen lopen, altijd via de heuvelruggen. Daar was de beveiliging beter. Maar dat wil wel zeggen dat de colonnes der legioenen altijd continu bergop bergaf moesten. Zoals ik vandaag. Ik zweer u dat je daar volwassen kuiten van krijgt.
Aan de rand van het dorp is de Romeinse weg een onooglijk paadje dat je al snel over het hoofd ziet. Na een steile klim van een paar honderd meter verandert alles. Daar wordt de weg breed en is hij omgeven door een verdedigingswal van zware stenen. Zoals ook bij de hunebedden stel ik me de vraag: hoe kregen de mensen die voeger op hun plaats? Ik ben nu op de heuvel Les Grilloux (letterlijk de geroosterde), zoals ik al eerder meldde een geheimzinnige zelfs spookachtige omgeving. Hier en daar zie je goepjes verweerde stenen die aan grafheuvels doen denken, enkele bouwsels zijn nog een beetje gaaf gebleven en hebben metersdikke muren en daken. Van hieruit heb je en perfect uitzicht op het dorp. Merkwaardig is dat je de mensen op het dorpsplein bijna letterlijk kunt verstaan, ook al is de afstand in vogelvlucht vijfhonderd meter.
Na het maken van veel foto's besluit ik om de weg verder te volgen, helaas voor mij lijkt er aan de klim geen einde te komen, het duurt minstens een uur voordat ik het hoogste punt bereik, de plek waar sinds twee jaar een zendmast van de telefoonmaatschappij staat en die ervoor zorgt dat we sindsdien zelfs mobiel kunnen bellen. Ja, de tijd staat niet stil hier.
De weg die tweeduizend jaar geleden zo trots zal zijn geweest, is verworden tot een ding van nog geen meter breed. Het plaveisel is overwoekerd en verzand. Maar toch kom je de mooi vierkante stenen hier en daar tegen, ze liggen er nog wel degelijk. Gedurende de hele klim is het landschap naargeestig, het is hier een bos van oude jeneverstruiken waarvan de bemoste takken hangen te hangen. Vermoedelijk kan op deze heuvel de volledige Europese consumptie van jeneverbessen worden geoogst, zo overdenk ik. Wat doen de inboorlingen met de besjes? Terug in het dorp ga ik in het café een welverdiende pint pakken en stel er de vraag. Nicole, die toch heel veel van de traditionele plaatselijke gastronomie weet, moet heel lang nadenken en haalt dan de schouders op. Kennelijk begrijpen ze in Saint-Pompon niet dat je met die vele tonnen besjes die hier groien, iets kun doen. Meerdere inboorlingen gaan zich nu met ons gesprek bemoeien. Claude weet te vertellen dat je jeneverbessen gebruikt in de "parure aromatique" voor de fond wanneer je haas bereidt. Wij zouden spreken over een boeket. Claude weet wat er in de parure moet: wortel, ui, tijm, laurier, jeneverbessen, perperkorrels, selderij en knoflook. Plotseling weet ook René een recept waain je jeneverbes gebruikt: Les Cailles en croûte sauce périgourdine. Hij belooft me om zijn recept op de zoeken, dat hebt u nog van me tegoed.
Toch wel vreemd dat een typisch plaatselijke grondstof bijna niet wordt gebruikt. Maar ja, het is zoals Nicole het uitlegt: We hebben hier grondstoffen genoeg.

De Romeinse weg


Les Grilloux


Het uitzicht vanaf de ruïnes


Het jeneverbos

ROMEINSE SNELWEGEN

Overal in Italië, Frankrijk, België en Nederland vind je restanten van Romeinse heirbanen. In het vlakkere noorden zijn het veelal kaarsrechte wegen, in heuvel-of bergachtige gebieden lopen ze meestal over de heuvelflanken, beschermd door dik struikgewas. Het waren snelwegen avant la lettre die snelle troepentransporten mogelijk moesten maken en waarlangs tevens de handelaren zich voortbewogen. In Saint-Pompon moeten er meerdere bij elkaar zijn gekomen, want je vindt sporen in alle windrichtingen. Wellicht is het kruispunt van wegen de bakermat van het dorp geweest. Tijdens de lange tochten moesten de Romeinse legionairs en handelaren immers na elke dagmars halthouden om te rusten, te eten, te drinken en om de paarden te verzorgen en daar was accomodatie voor nodig. Een bijzonder mooie, myserieuze weg loopt over de heuvelrug tussen Saint Pompon en Daglan. Ga op een steen langs de kant zitten, doe je ogen dicht en je hoort de marcherende legionairs voorbij komen.