donderdag 28 maart 2013

Gespleten persoonlijkheid

Tot twee weken geleden was het leven enige tijd vrij simpel. Ik zat aan mijn bureau teksten te schrijven, de cijfers van de boekhouder door te nemen of bij bezoek mijn cafeetje open te doen. Nu ik bijna veertien dagen in Saint-Pompon ben, herinnert weinig daar nog aan, mijn leven is weer totaal veranderd. Zie mijn handen, zijn die van een kantoorpik of andere schrijver? Ze hebben al gebloed als een rund, ik heb de achterkant van het bot al kunnen zien. Als schrijver zou je de ambulance bellen, als werkmans lik je er zo lang aan tot je bek rood is. Er is bovendien uitslag aan mijn handen door het dagenlang oeverloos losweken van behang. Mijn nagels laat ik groeien want dan zijn ze handig als schroevendraaier.


Inderdaad lijkt mijn vorige leven héél ver weg en voel ik me mijn hele leven bouwvakker geweest. Straks, over een dikke week, vertrek ik weer naar het noorden. Dan zal van mij weer gevraagd worden wat ik altijd deed. Ik voel dat het, naar gelang de jaren verstrijken, steeds moeilijker wordt om telkens de ultieme switch te maken. In mijn hart wil ik niet twee personen zijn maar één. En welke dan? Als ik heel eerlijk ben, past de pet van bouwvakker mij het best. Liever trek ik 's ochtends mijn bleu aan dan een ruitjeshemd en zit ik liever op een steiger dan achter een bureau. Had ik maar een vak moeten leren. Zucht.

Enfin, nu iets positievers. De keuken is nu zelfs zover dat de cuisinière ofwel het fornuis mag komen, zelfs de gasaansluiting is voortaan paraat.


En als je in zo'n nog niet ingerichte keuken een bloemetje zet, ook al is het maar namaak van de Gifi, dan zie je al een beetje beter hoe het ooit zal worden.




Nog ander goed nieuws komt van het thuisfront. Onze lay-out mannen hebben gigantisch hun best gedaan. Vandaag ontving ik van Geert de PDF's van àlle hoofdstukken van het standaardwerk KALF en kreeg ik van Wouter de PDF's van àlle hoofdstukken van GROETEN UIT DE PERIGORD. Bovendien zijn de nieuwe (lente) uitgaves van onze magazines Culinaire Saisonnier en Pâtisserie&Desserts sinds vandaag digitaal beschikbaar via www.MagZine.nu Daar ga ik me vanavond gezellig mee vermaken. Het zijn de resultaten van meerdere jaren harde werken waarbij geen zee te hoog ging. Als ik naar die PDF's kijk, wil ik opeens geen bouwvakker meer zijn maar schrijver. U ziet, ik heb een bijzonder gespleten persoonlijkheid...

dinsdag 26 maart 2013

Aanvalluhh


De Fransen zijn moeilijk te doorgronden, althans voor mij. Wat zou ik bijvoorbeeld doen met een monumentaal eeuwenoud plafond? Inderdaad, ik zou het koesteren als een baby. Zie op de foto het plafond van Château Norbert. Daar hebben ze ooit een heel fout behangetje overheen geplakt. Zo'n jaren zeventig spul met bubbeltjes, bestaande uit zeven laagjes. En niet plakken met behangplak, nee met de grove middelen. Welnu, ik wil graag dat het plafond mijn baby wordt, dus aanvalluhh ben ik vol overgave begonnen aan het moeizame verwijderen van dat vieze spul. Ik kan u verzekeren dat het een moeizame onderneming is. Vandaag ben ik er zo'n tien uur mee bezig geweest en ja hoor, hier en daar komen al fragmentjes hout tevoorschijn.

De frustratie van me afgeschreven hebbende, kan ik nog melden dat er in het dorp weer een dode te betreuren valt. Een man van over de negentig heeft in zijn huis zelfmoord gepleegd. In de jaren dat ik in Saint-Pompon zit, is dit bij lange na niet het eerste geval. De mensen worden hier vlot honderd jaar, maar de laatste tien zijn niet voor iedereen de moeite waard. Ze worden gebrekkig, komen hun huis niet meer uit en vereenzamen. Van bejaardenhuizen hebben ze hier op het platteland nog nooit gehoord, of je moet heel veel geld hebben. De normale gang van zaken is dat de kinderen je verzorgen. Eeuwenlang was dat een prima oplossing, in elk huis woonden drie of vier generaties samen. Maar de moderne tijd heeft ook in Frankrijk toegeslagen. De kinderen verdwijnen naar de grote stad om het drukdruk te hebben, de oudjes blijven achter. De ooit zo vrolijke mensen komen niet meer naar het pleintje om een babbeltje te doen, wie weet hoeveel jaren ze dat geweer al hebben vastgepakt... En zo is mijn dorpje alwéér een beetje kleiner geworden.

zondag 24 maart 2013

Ook in Saint-Pompon is het wit

Van Carine krijg ik dagelijks berichten over hoeveel sneeuw er in Schilde gevallen is. Vandaag, 24 maart nota bene, 8 cm. Ik moet zeggen dat het in Saint-Pompon ook wit is, maar dat heeft dan weer te maken met de madeliefjes die van de lentezon genieten.

Al drie dagen en nachten staat bij mij de verwarming uit, het is werkelijk prachtig weer, blauwe hemel, windstil, de thermometer wijst in de zon 25 graden aan, in de schaduw 19.
Maar ineens kan alles veranderen. Terwijl ik dit schrijf, barst er een hevig onweer los. Er sijpelt een straaltje water uit het plafond, dus zal er wel weer een dakpan losliggen. Het snoeihout van onze notenbomen is gelukkig op tijd kleingezaagd, de buit is binnen en droog.

Als nu maar niet de electriciteit gaat uitvallen, want dat gebeurt bij onweer hier vaak. Enfin, het verheugt mij u te kunnen mededelen dat de keuken nu helemaal klaar is. De electricien kan de stopcontacten en plafondspots komen monteren.

Intussen ben ik bezig met het verwijderen van vele meters behang. Het gaat met millimeters tegelijk, vermoedelijk hebben ze vroeger iets anders dan behangplak gebruikt. Geen leuk werkje, maar wat moet dat moet.


dinsdag 19 maart 2013

6 gangen incl. wijn voor 13 euro

Frédéric was vanochtend met de keuken bezig, ik met tegelzetten. Daar krijgt men honger van dus gingen we bij Bruno lunchen. Ik heb het al vaker gezegd en niemand schijnt me te geloven: bij Bruno krijg je een lunch van zes gangen voor dertien euro. Het hele menu heb ik nu eens op de foto gezet als bewijs.

1. Het begint allemaal met soep. Kip-vermicelli dit keer. Tevens komt er een karaf wijn op tafel en mooi zuurdesembrood.


2. Een greep uit de saladebar. Konijnenvoer, enkele soorten charcuterie, een eitje en vinaigrette.


3. Het hoofdgerecht. Enkele mooie plakken van het varken, gepikeerd met knoflooktenen, vinaigrette van rode wijn. Daarbij linzen en mique (verloren brood).



4. Tijd voor kaas en boter. Cantal, brie en camembert.


5. Het dessert: u hebt de keuze tussen diverse fruitsoorten en een yoghurtje.


6. Een zeer mooie espresso completeert de goede maaltijd. A propos, wijn en water zijn gratis.


zondag 17 maart 2013

In Pompon gearriveerd

Vannacht heb ik negen uur door de regen gereden en tussendoor twee uur gepit. Het is elke keer hetzelfde liedje: zodra ik Saint-Pompon nader, houdt het op met regenen, klaart de lucht op en stijgt de temperatuur. Het is hier met een graad of 15 best wel aangenaam. Ook de natuur denkt er zo over, want de fruitbomen staan in bloei en over de bossen hangt een veelbelovende ontluikende groene waas. Ik was hier al sinds 1 januari niet geweest en was uiteraard benieuwd naar het werk dat de dappere mannen intussen deden. Om dat werk te zien, moet ik vanaf de voordeur eerst een pikdonkere gang passeren. Dan kan ik de luiken openen zodat het licht wordt. Heeft de een of andere onverlaat een glazen pot verf midden in de gang gezet, het leed was niet te overzien. Ruim twee uur ben ik op de oude plavuizen aan het poetsen geweest en het is nog niet helemaal weg. Voor de zekerheid maar even voorzichtig rondgelopen en ja hoor, in het huis kwam ik nóg twee glazen potten met inhoud tegen. Intelligentie heeft men hier niet veel, zelfs gewoon nadenken is er te veel aan. Enfin, ik moet zeggen dat de keuken, de badkamer, het atelier van Carine en de balzaal(overdekt terras) er puik bijliggen. Hier en daar is Frédéric weer een beetje té ver gegaan, ik krijg hem niet aan het verstand gebracht dat ik een andere smaak heb dan hij. Als ik hem zijn gang zou laten gaan, hangt alles voor pur, siliconen en ander ongerief. Nu ga ik eerst een tukkie doen, dat heb ik wel verdiend. Morgen vlieg ik erin en begin dan met de betegeling aan de binnenkant van de schouw. Die is helemaal nep en dat moet ik nodig camoufleren.




dinsdag 12 maart 2013