De drukker heeft beloofd dat het boek volgende week klaar is

De dappere mannen van de drukkerij zijn klaar met het boek, het is nu naar de inbinder vertrokken. Aanstaande maandag organiseren we een vakevenement in Houten (Utrecht) en het zou mooi zijn om Groeten uit de Périgord daar te presenteren. De drukker heeft me beloofd dat hij alles in het werk zal stellen. Meteen kunnen de boeken dan verzonden worden naar de voorintekenaars, een hele klus voor onze Martine want ze zit volgende week helemaal alleen op kantoor en er moeten ruim 300 boeken worden ingepakt.

Bent u een toevallige passant op deze blog dan zult u het wellicht nog niet weten: in het dikke luxe boek Groeten uit de Périgord beschrijf ik de wetenswaardigheden van mijn dorpje Saint-Pompon waar vrijwel iedereen direct of indirect met de gastronomie van doen heeft. 176 pagina's full colour, groot formaat, harde kaft. Prachtig om in weg te dromen maar ook fantastisch om aan een fransozofiel kado te doen. Het boek kunt u bestellen bij martine@saisonnier.net en kost slechts € 24. Ter introductie betalen wij de komende twee weken de verpakkings- en verzendkosten!

ZUCHT

Stond mijn auto maar alvast hier bij Château Norbert...

Dan was ik in de keuken alvast de electriciteit aan het aansluiten...

Tussendoor ging ik alvast even kijken of de notenbomen al blad krijgen...

Vervolgens ging ik alvast de winterkamer behangen en na de arbeid mijn whiskietje drinken...



Helaas, helaas, ik zal nog een poosje moeten wachten.



Pas op met uw tweede huis in Frankrijk

Vroeger was het allemaal zo eenvoudig. Je kocht ergens in Frankrijk een ruïne en ging daar met "bouwvakvakanties" in de loop der jaren een droompaleisje van maken. Daarmee groeide je kapitaal, want je handenarbeid had waarde. Bij verkoop betaalde je een geringe meerwaardebelasting. Zo kon je telkens iets groters of interessanters kopen, stap voor stap naar het ultieme. Ook ik heb dat zo gedaan. Ons eerste Franse huisje, in Meyrals, kostte omgerekend 3.000 euro en zoveel jaren van noeste arbeid verder hebben we een boerenchâteautje.
Sinds monsieur Hollande aan de macht is, veranderde alles en ik wil u er voor waarschuwen. De taxe plus-value immobilière is sinds zijn aantreden aanzienlijk verhoogd tot meer dan 35%. Bij de verkoop wordt de belasting door de notaris ingehouden. Dat zou misschien nog niet het ergste zijn, ware het niet dat je de verbouwingskosten niet mag aftrekken. Alleen de kosten van vergroting of duidelijke bestemmingsverandering zijn aftrekbaar en dan ook nog alleen wanneer de werken zijn uitgevoerd door een officiële Franse aannemer. Als je zelf klusser bent, wil dat in de praktijk zeggen dat vrijwel niets aftrekbaar is. De vernieuwing van de electrische installatie? Een nieuw dak? Nieuwe ramen en deuren? Niet aftrekbaar. Een nieuwe keuken? Die wordt volgens de Franse wet als meubilair gezien. Een nieuwe badkamer idem. Door de nieuwe meerwaardebelasting brengt je huis later altijd netto minder op dan je werkelijke investeringskosten! Dus, beste mensen, ga in hemelsnaam geen Frans huis meer kopen waar je nog flink aan moet verbouwen, je komt in een financiële put terecht. Mijn advies: koop in Frankrijk alleen nog een huis waar je weinig of niets meer aan hoeft te doen...

Groeten uit de Périgord

Nadat de lay-out van het boek werd voltooid, werd vandaag door Wouter ook de definitieve cover ontworpen. Het boek kan nu dus zeer spoedig in druk. Gelukkig maar, want diverse voorintekenaars begonnen zich af te vragen waar hun boek bleef.

Groeten uit de Périgord gaat over een klein Frans dorpje, mijn dorpje Saint-Pompon, waarin en waarrond bijna iedereen op de een of andere manier bij de gastronomie betrokken is. Van alcoholstook tot duivenjacht, van pissenlit tot verjus, van vlees tot vis, van brood tot patisserie, van kastanje tot tabak, van varkens tot eenden, van truffels zoeken met een hond tot truffels zoeken met een vlieg, een zeer groot aantal onderwerpen wordt belicht. Het luxe boek gaat 176 pagina's tellen en is ingedeeld in de vier seizoenen.

Wat een weken!

Drie weken lang ben ik in Saint-Pompon geweest, het was voor mij één groot feest. De bedoeling was om in Château Norbert een hele waslijst af te werken en daarin ben ik meer dan geslaagd. Van de eerdere weken bracht ik u al op de hoogte, de laatste week begon met mijn verjaardag. Ik had gedacht dat die dag geruisloos voorbij zou gaan, maar de werkelijkheid bleek anders. Niets deed vermoeden dat het dorp zich 's avonds in het café verzamelde om gezamenlijk naar ons huis te trekken, gewapend met een taartvan bijna een meter groot. En dan de muziezk. Bij het liedje Connemara van Michel Sardou beginnen alle Fransen plotsklaps met een zakdoekje te zwaaien.

De rest van de week was het vooral ploeteren in de winterkamer. Het oude eiken plafond werd gerestaureerd en de muren werden voorzien van een wand in gipsplaat. Dat isoleert beter terwijl je er alle electra achter kan wegwerken. De gipswand heb ik bezet met knauf, in juni ga ik de onderste helft nog behangen.

Maar ook buiten was ik aan de slag, want de ingang van het overdekte terras ligt een meter hoger dan het maaiveld. Er moest dus een trap komen. Die heb ik hoogstpersoonlijk gemetseld met respect voor de tradities van de regio. Helaas had ik nèt geen tijd meer om de onderste twee treden te voegen. Ook dat gebeurt in juni.

De auto is gevuld met riekende onderbroeken, sokken, t-shirts en werkbroeken en staat helemaal paraat om morgenochtend de terugweg aan te vangen. Vanaf overmorgen zult u me weer vinden op mijn andere blog, want dan heb ik weer de pet van uitgever op het hoofd.

Gespleten persoonlijkheid

Tot twee weken geleden was het leven enige tijd vrij simpel. Ik zat aan mijn bureau teksten te schrijven, de cijfers van de boekhouder door te nemen of bij bezoek mijn cafeetje open te doen. Nu ik bijna veertien dagen in Saint-Pompon ben, herinnert weinig daar nog aan, mijn leven is weer totaal veranderd. Zie mijn handen, zijn die van een kantoorpik of andere schrijver? Ze hebben al gebloed als een rund, ik heb de achterkant van het bot al kunnen zien. Als schrijver zou je de ambulance bellen, als werkmans lik je er zo lang aan tot je bek rood is. Er is bovendien uitslag aan mijn handen door het dagenlang oeverloos losweken van behang. Mijn nagels laat ik groeien want dan zijn ze handig als schroevendraaier.

Inderdaad lijkt mijn vorige leven héél ver weg en voel ik me mijn hele leven bouwvakker geweest. Straks, over een dikke week, vertrek ik weer naar het noorden. Dan zal van mij weer gevraagd worden wat ik altijd deed. Ik voel dat het, naar gelang de jaren verstrijken, steeds moeilijker wordt om telkens de ultieme switch te maken. In mijn hart wil ik niet twee personen zijn maar één. En welke dan? Als ik heel eerlijk ben, past de pet van bouwvakker mij het best. Liever trek ik 's ochtends mijn bleu aan dan een ruitjeshemd en zit ik liever op een steiger dan achter een bureau. Had ik maar een vak moeten leren. Zucht.

Enfin, nu iets positievers. De keuken is nu zelfs zover dat de cuisinière ofwel het fornuis mag komen, zelfs de gasaansluiting is voortaan paraat.

En als je in zo'n nog niet ingerichte keuken een bloemetje zet, ook al is het maar namaak van de Gifi, dan zie je al een beetje beter hoe het ooit zal worden.

Nog ander goed nieuws komt van het thuisfront. Onze lay-out mannen hebben gigantisch hun best gedaan. Vandaag ontving ik van Geert de PDF's van àlle hoofdstukken van het standaardwerk KALF en kreeg ik van Wouter de PDF's van àlle hoofdstukken van GROETEN UIT DE PERIGORD. Bovendien zijn de nieuwe (lente) uitgaves van onze magazines Culinaire Saisonnier en Pâtisserie&Desserts sinds vandaag digitaal beschikbaar via www.MagZine.nu Daar ga ik me vanavond gezellig mee vermaken. Het zijn de resultaten van meerdere jaren harde werken waarbij geen zee te hoog ging. Als ik naar die PDF's kijk, wil ik opeens geen bouwvakker meer zijn maar schrijver. U ziet, ik heb een bijzonder gespleten persoonlijkheid...

Aanvalluhh

De Fransen zijn moeilijk te doorgronden, althans voor mij. Wat zou ik bijvoorbeeld doen met een monumentaal eeuwenoud plafond? Inderdaad, ik zou het koesteren als een baby. Zie op de foto het plafond van Château Norbert. Daar hebben ze ooit een heel fout behangetje overheen geplakt. Zo'n jaren zeventig spul met bubbeltjes, bestaande uit zeven laagjes. En niet plakken met behangplak, nee met de grove middelen. Welnu, ik wil graag dat het plafond mijn baby wordt, dus aanvalluhh ben ik vol overgave begonnen aan het moeizame verwijderen van dat vieze spul. Ik kan u verzekeren dat het een moeizame onderneming is. Vandaag ben ik er zo'n tien uur mee bezig geweest en ja hoor, hier en daar komen al fragmentjes hout tevoorschijn.

De frustratie van me afgeschreven hebbende, kan ik nog melden dat er in het dorp weer een dode te betreuren valt. Een man van over de negentig heeft in zijn huis zelfmoord gepleegd. In de jaren dat ik in Saint-Pompon zit, is dit bij lange na niet het eerste geval. De mensen worden hier vlot honderd jaar, maar de laatste tien zijn niet voor iedereen de moeite waard. Ze worden gebrekkig, komen hun huis niet meer uit en vereenzamen. Van bejaardenhuizen hebben ze hier op het platteland nog nooit gehoord, of je moet heel veel geld hebben. De normale gang van zaken is dat de kinderen je verzorgen. Eeuwenlang was dat een prima oplossing, in elk huis woonden drie of vier generaties samen. Maar de moderne tijd heeft ook in Frankrijk toegeslagen. De kinderen verdwijnen naar de grote stad om het drukdruk te hebben, de oudjes blijven achter. De ooit zo vrolijke mensen komen niet meer naar het pleintje om een babbeltje te doen, wie weet hoeveel jaren ze dat geweer al hebben vastgepakt... En zo is mijn dorpje alwéér een beetje kleiner geworden.

Ook in Saint-Pompon is het wit

Van Carine krijg ik dagelijks berichten over hoeveel sneeuw er in Schilde gevallen is. Vandaag, 24 maart nota bene, 8 cm. Ik moet zeggen dat het in Saint-Pompon ook wit is, maar dat heeft dan weer te maken met de madeliefjes die van de lentezon genieten.

Al drie dagen en nachten staat bij mij de verwarming uit, het is werkelijk prachtig weer, blauwe hemel, windstil, de thermometer wijst in de zon 25 graden aan, in de schaduw 19.
Maar ineens kan alles veranderen. Terwijl ik dit schrijf, barst er een hevig onweer los. Er sijpelt een straaltje water uit het plafond, dus zal er wel weer een dakpan losliggen. Het snoeihout van onze notenbomen is gelukkig op tijd kleingezaagd, de buit is binnen en droog.

Als nu maar niet de electriciteit gaat uitvallen, want dat gebeurt bij onweer hier vaak. Enfin, het verheugt mij u te kunnen mededelen dat de keuken nu helemaal klaar is. De electricien kan de stopcontacten en plafondspots komen monteren.

Intussen ben ik bezig met het verwijderen van vele meters behang. Het gaat met millimeters tegelijk, vermoedelijk hebben ze vroeger iets anders dan behangplak gebruikt. Geen leuk werkje, maar wat moet dat moet.



6 gangen incl. wijn voor 13 euro

Frédéric was vanochtend met de keuken bezig, ik met tegelzetten. Daar krijgt men honger van dus gingen we bij Bruno lunchen. Ik heb het al vaker gezegd en niemand schijnt me te geloven: bij Bruno krijg je een lunch van zes gangen voor dertien euro. Het hele menu heb ik nu eens op de foto gezet als bewijs.

1. Het begint allemaal met soep. Kip-vermicelli dit keer. Tevens komt er een karaf wijn op tafel en mooi zuurdesembrood.

2. Een greep uit de saladebar. Konijnenvoer, enkele soorten charcuterie, een eitje en vinaigrette.



3. Het hoofdgerecht. Enkele mooie plakken van het varken, gepikeerd met knoflooktenen, vinaigrette van rode wijn. Daarbij linzen en mique (verloren brood).

4. Tijd voor kaas en boter. Cantal, brie en camembert.

5. Het dessert: u hebt de keuze tussen diverse fruitsoorten en een yoghurtje.



6. Een zeer mooie espresso completeert de goede maaltijd. A propos, wijn en water zijn gratis.

In Pompon gearriveerd

Vannacht heb ik negen uur door de regen gereden en tussendoor twee uur gepit. Het is elke keer hetzelfde liedje: zodra ik Saint-Pompon nader, houdt het op met regenen, klaart de lucht op en stijgt de temperatuur. Het is hier met een graad of 15 best wel aangenaam. Ook de natuur denkt er zo over, want de fruitbomen staan in bloei en over de bossen hangt een veelbelovende ontluikende groene waas. Ik was hier al sinds 1 januari niet geweest en was uiteraard benieuwd naar het werk dat de dappere mannen intussen deden. Om dat werk te zien, moet ik vanaf de voordeur eerst een pikdonkere gang passeren. Dan kan ik de luiken openen zodat het licht wordt. Heeft de een of andere onverlaat een glazen pot verf midden in de gang gezet, het leed was niet te overzien. Ruim twee uur ben ik op de oude plavuizen aan het poetsen geweest en het is nog niet helemaal weg. Voor de zekerheid maar even voorzichtig rondgelopen en ja hoor, in het huis kwam ik nóg twee glazen potten met inhoud tegen. Intelligentie heeft men hier niet veel, zelfs gewoon nadenken is er te veel aan. Enfin, ik moet zeggen dat de keuken, de badkamer, het atelier van Carine en de balzaal(overdekt terras) er puik bijliggen. Hier en daar is Frédéric weer een beetje té ver gegaan, ik krijg hem niet aan het verstand gebracht dat ik een andere smaak heb dan hij. Als ik hem zijn gang zou laten gaan, hangt alles voor pur, siliconen en ander ongerief. Nu ga ik eerst een tukkie doen, dat heb ik wel verdiend. Morgen vlieg ik erin en begin dan met de betegeling aan de binnenkant van de schouw. Die is helemaal nep en dat moet ik nodig camoufleren.

Plaatjes en muziekjes

Dit is de Périgord, ondersteund door plaatselijke muziekjes.
http://www.youtube.com/watch?v=OAxPust_4VU

Sjouwen

Telkens zo'n drie weken voordat ik naar het zuiden vertrek, haal ik mijn boodschappenlijstje boven. Bij bouwen en verbouwen zou je denken dat in een Europees land alles vlot verkrijgbaar is, maar dat is niet zo. Of het is veel duurder, of het heeft andere eigenschappen, of ze hebben het gewoonweg niet. De enige uitzonderingen zijn cement (ciment), tegels (carrelage) en hout. Muren en plafonds bezetten doe je in het noorden met Knauf, want dat witte spul laat zich makkelijk verwerken. In Frankrijk hebben ze daar nog nooit van gehoord, daar moet je werken met gips en dat is iets heel anders. Probeer in Frankrijk geen sanitair te kopen, want daarvoor betaal je de hoofdprijs terwijl de keuze beperkt is. In Nederland vind ik een mooie stoomdouchecabine voor 1.200 euro, in het land van Marianne kost exact dezelfde 3.400 euro. Ditmaal moet ik bijvoorbeeld gordijnen hebben. Die hebben ze in de hexagoon alleen met verfoeilijke motiefjes en dat ook nog in de meest vunzige pastelkleurtjes. Wil je dat ophangen in een middeleeuws huis? De Fransozen hebben daar geen enkel probleem mee. Gordijnen bestel ik dus in België. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Je moet in Frankrijk ook altijd ver rijden als je niet in een grote stad woont. Binnen een straal van 40 kilometer rond Schilde zijn twee Ikea's: Antwerpen en Breda. Binnen een straal van 40 kilometer rond Saint-Pompon kan ik nauwelijks meer dan brood en wijn kopen, de drie dichtstbijzijnde Ikea's liggen op 200 km: Bordeaux, Toulouse of Limoges. Verf is ook al zoiets. Met de Franse verf kan je niet verven. Ik weet nog steeds niet waarom ze verf verkopen, geen enkele Fransman heeft al ooit een kwast in zijn handen gehad. Nee, verf neem je per definitie uit het noorden mee. En zo ben ik altijd bezig met sjouwen, soms met een aanhanger en soms zonder. Je ziet op de snelwegen naar het zuiden dan ook afgeladen auto's met afgeladen aanhagers, altijd met een buitenlands kenteken. De Fransen sjouwen niet. Behalve op zondagmiddag. Moet u eens doen, op zondagmiddag uzelf vermaken met wat de Fransen in hun auto hebben: een grote lelijke plant. Ze gaan naar oma en nemen dan een lelijke grote plant mee. Werkelijk àlle Franse auto's zijn op zondagmiddag volgepropt met grote lelijke planten. Rare jongens die Fransozen.

Balzaal

De oude tabaksdrogerij van Château Norbert is nu volledig gerestaureerd. De vloer werd vervangen door kastanje, het deel waar de open haard moet komen werd van beton. Het oude traliewerk werd verruild voor raampjes en er kwam een deur tussen dit overdekte terras en de keuken. Frédéric stuurde me gisteren foto's door, het lijkt wel een balzaal geworden. Inderdaad zal er in de toekomst nog menig feestje plaatsvinden zodra hier de bar is gebouwd.

Barry is klaar met de muur van het buitenterras. Dat ziet er ook al puik uit.

Ik ga nu eens uitzoeken wanneer ik een heen- en terugvlucht kan boeken. Graag wil ik er even naar toe, al was het maar voor twee dagen of zo.

Het gaat voortvarend

In en rond Château Norbert blijven de dappere mannen voortvarend te werk gaan. Zelf moet ik nog tot half maart wachten om de vorderingen met eigen ogen te zien, gelukkig worden soms enkele foto's doorgestuurd. Op de foto's van gisteren is te zien dat de nieuwe kastanjevloer van het overdekte terras er puik bij ligt en dat Barry vorderingen maakt met de muur van het open terras. Achter die muur heeft hij de heuvel al afgegraven zodat er een vlak stuk voor het zwembad is ontstaan. Frédéric meldde me gisteren dat de nieuwe badkamer geïnstalleerd is, we wachten met spanning op nieuwe foto's.

Het werk van Noam

Noam is mijn aannemertje die allerlei zware klusjes wil doen waar cement aan te pas komt. Op het overdekte terras (oude tabaksdrogerij) wil ik een open haard hebben, maar dat kan brandgevaarlijk zijn. Vandaar dat ik Noam heb gevraagd om een ourdi te maken. Een wat? Een ourdi. Een betonnen vloer die uit segmenten is opgebouwd. Hij is er nu klaar mee, dus weet ik wat ik deze zomer ga doen: een openhaard bouwen in het deurgat op de eerste foto.
In de achtermuur zaten lelijke tralies. Die zijn inmiddels vervangen door klapraampjes. Zo kan het terras blijven ventileren zonder dat allerlei stekerig ongedierte het terras bezoekt.

 

Het werk van Barry

 Het achtergebied van Château Norbert is glooiend en daar kan je moeilijk tafels en stoelen op kwijt zonder om te vallen. Vandaar dat een stuk is afgegraven. Een mooie muur in dezelfde steen als waarmee ons huis is gebouwd, zou de ideale oplossing zijn. Meteen achter die muur kan dan het zwembad komen liggen. Tijd heb ik daar momenteel niet voor, maar gelukkig heb ik Barry (één der sympathieke Engelsen van ons dorp) bereid gevonden om het klusje te klaren. Eerst een gewapende muur van betonblokken, uiteraard voorzien van drainage. Vervolgens de kalkstenen. Het belooft allemaal mooi te worden, in gedachten zit ik al op het terras...

Nu we gisterenavond in Schilde zijn weergekeerd, wordt het tijd om even achterom te zien naar wat we de afgelopen weken allemaal deden. Veel!

Het lieflijke voortuintje dat door een graafmachine was omgeploegd, werd keurig gerestaureerd.

Dan ook maar meteen een achtertuintje gemaakt.

De aansluitingen voor het zwembad liggen ondergronds.

De badkamer wacht alleen nog op een parketvloer en kan dan verder worden ingericht.

Ook de keuken wacht op een (zwartgebeitste) parketvloer.

 

Een oude schouw heb ik opnieuw gebruikt. Daarin komt het fornuis. Meteen rechts daarvan de nieuwe opening naar het overdekte terras.

De rotte vloer van het overdekt terras is gesloopt en wacht op een kastanje vloer. De deur achterin wordt straks een haardvuur.

De slaapkamer kreeg een fris behangetje. Daar komt nog een witte houten lambrizering bij.

Maar de "Colonial" in de winterkamer brandt al!

En de ridderzaal zal tot op het laatste moment een rotzooitje blijven.

Begin maart keer ik weer terug voor de volgende etappe.